Op de Thomas-webpagina las ik uit "in de kijker" volgend artikel wat me echt geraakt heeft:
"De weg van de stilte leren"
Enige tijd geleden werd een radiojournalist er op uitgestuurd met de opdracht om ergens in Vlaanderen vijf minuten stilte op te nemen. Maanden is de man overdag en 's nachts in de weer. Maar altijd werd zijn bandopname verstoord door een trein, een wagen een vliegtuig, radio's, sirenes enz. De journalist slaagde er uiteindelijk niet in om zijn opdracht te vervullen en keerde terug met de constatering dat in Vlaanderen geen vijf minuten stilte meer te vinden zijn.
Ik kon amper geloven wat ik las, het leek zo onwaarschijnlijk...
Dus ik nam de proef op de som en ging vandaag een hele namiddag wandelen. Bij het buiten komen op straat hoorde ik auto's, honden, vogels, een ambulance in de verte, een garage die dicht werd gedaan, een mevrouw van enkele huizen verder stond te praten met een andere vrouw,... Ik hoorde allerlei geluiden, soms hinderlijk en soms ook wel leuk om te horen. Ik stapte mijn auto in en reed samen met mijn vriend naar Postel. In de omgeving van deze Abdij kan je lange wandelingen maken en met onze wandelschoenen aan kozen we voor de langste wandeling: 12 km. Vol goede moed begonnen we te wandelen en ik vooral met één doel: toch dat plekje van 5 minuten stilte vinden waar de journalist naar op zoek was...
De eerste kilometers waren langs een drukke baan, waar aanhoudend auto's voorbij reden. Drukte en veel geluid dus. Toen we eenmaal echt in het bos aan het wandelen waren merkte ik dat we de drukte en de vele geluiden toch meer en meer achter ons lieten... Het ging al de goede kant op.
We wandelden langs prachtige landschappen, genoten van het uitzicht en babbelden over allerlei dingen. Tussendoor probeerde ik me te concentreren op het vinden van een plekje waar het 5 minuten stil was, maar telkens hoorde ik een vogel, een trein, een motor op de achtergrond,...
Tot opeens... We tegen het einde van de wandeling even op een bankje gingen zitten midden op een verlaten weg in het bos omdat we beiden onze voeten wilden laten rusten ik ineens zei "shhttt... luister eens?" Mijn vriend keek me vragend aan en spitste zijn oren. Beiden keken we om ons heen en we hoorden NIKS.
Nu kan ik moeilijk zeggen of het werkelijk 5 minuten was dat we daar in de stilte gestaan hebben maar wat ik nu wel weet is dat het heel moeilijk is om effectief 5 minuten ergens stilte te vinden en dat je deze stilte alleen maar kan vinden door je er zeer bewust van te zijn en er echt naar op zoek te gaan.
Het gevoel van stilte was heel raar... Toen we daar zo stonden, te luisteren naar de stilte, om ons heen te kijken of er echt nergens geluiden vandaan kwamen, wel... Dat vond ik eigenlijk zelfs een beetje eng, het overkwam me ook zo ineens. Het was een omgeving en een gevoel dat ik helemaal niet gewoon ben, het voelde onwennig.
Maar toch, toen we een halfuurtje later weer langs een drukke baan liepen met allerlei geluiden dacht ik:
"Was het nog maar eens eventjes stil...."
Willen jullie dit ook ervaren? Ga dan wandelen en ga op zoek naar dat ene stille plekje waar je kan genieten van 5 minuten stilte of ga naar de volgende website:
http://www.stilte.kro.nl
=> Hierop vinden jullie allerlei stille filmpjes om bij stil te staan en vooral om stil bij te worden, te genieten...
Groetjes van een meisje dat soms toch ook wel eens "stil" wordt...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten